Meble Stylowe - Producent mebli - meble rzeźbione, artystyczne, meble biurowe, dębowe

Firma MEBS zajmuje się produkcją stylowych mebli rzeźbionych. Produkujemy Meble Stylowe oparte na oryginalnym wzornictwie, charakterystycznym dla artystystycznego meblarstwa gdańskiego, odznaczającego się szlachetnymi proporcjami i bogatą dekoracją rzeźbiarską. Na rynku istniejemy od ponad 25 lat, meble Gdańskie produkujemy od ok. 15 lat.
Dlaczego Meble Stylowe?!
Meble Gdańskie są to meble, które charakteryzuje bardzo wysoka jakość i estetyka. Meble Stylowe są symbolem najlepszego rzemiosła, posiadają swą wartość zarówno dzięki formie, jak i materiałom, z których zostały wykonane.
Meble Gdańskie to szczególny styl.
To nie tylko funkcjonalne i użyteczne przedmioty, ale wspaniałe dzieła sztuki i prawdziwe ozdoby wnętrz.
Meble Stylowe wykonane są ze szlachetnych gatunków drewna: dębu lub orzecha oraz z ich naturalnych fornirów na masywie sosnowym, dębowym.

Zainteresowanie meblami dawnymi przybrało w ciągu ostatnich dwóch stuleci rozmiary wcześniej niespotykane.
O ile jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku gromadzenie reliktów meblarstwa historycznego oraz ich studiowanie mogło być traktowane jako przejaw ekscentrycznych zachowań kolekcjonerskich, o tyle w czasach obecnych wydaje się nam już czymś oczywistym.
Podkreślając kulturowy wymiar tego zjawiska Peter Thornton jako pierwszy starał się podsumować najważniejsze etapy jego rozwoju'.
Z perspektywy obecnej wiedzy o znaczeniu tradycji w życiu prywatnym i społecznym wydaje się, że pełniejsze zrozumienie fenomenu obecności mebli dawnych w kulturze nie jest możliwe bez ukazania jego związków z rozwojem kultu zabytków w XIX i XX wieku.

W tym kontekście tytułowe ujęcie mebli jako przedmiotów użytkowych i mebli jako zabytków stanowi swoiste podsumowanie długiej historii przemian statusu kulturowego tej grupy sprzętów.
W odniesieniu do podtytułu niniejszej pracy ujęcie to nabiera dodatkowego znaczenia - meble zabytkowe mogą zachowywać jakąś część swojej użyteczności i ten właśnie aspekt relacji z człowiekiem jest uważany za główne źródło złożoności ich problematyki konserwatorskiej.
Takie podejście do problemu mebli dawnych i ich funkcjonowania jako przedmiotów zabytkowych wymaga zastanowienia się nad możliwościami wykorzystania propozycji metodologicznych wypracowanych przez teoretyków konserwacji zabytków.
Niewątpliwie na plan pierwszy wysuwa się kwestia pojmowania samego przedmiotu ochrony i opieki konserwatorskiej.
O jej złożoności decydują w dużej mierze przemiany, jakie zaszły w konserwacji zabytków w drugiej połowie XX wieku.
Współcześnie obok (albo zamiast) tradycyjnego słowa zabytek stosowane są także takie terminy, jak dobro kultury i dziedzictwo kultury.
W literaturze przedmiotu nie ma jednomyślności co do sposobu rozstrzygnięcia dylematów wynikających z tej sytuacji. Na jednym biegunie sytuują się zwolennicy uzgodnienia zakresów znaczeniowych kluczowych terminów konserwatorskich i scalenia ich w jeden system, na drugim natomiast znajdują się badacze widzący potrzebę analizy znaczeń poszczególnych terminów w kontekście tych teorii konserwatorskich, którym zawdzięczają swoje istnienie.
Biorąc pod uwagę specyficzny profil niniejszej pracy zdecydowanie bliższa jest mi ta druga postawa.
Uznałem przy tym, że lepsze rezultaty poznawcze można osiągnąć nie przez zamknięcie treści słowa zabytek w ramach jednej, określonej interpretacji, lecz w konfrontacji postawionych problemów badawczych z różnorodnością znaczeń, które mu nadawano w ciągu ostatnich dwóch stuleci.